26 Mei 07 - 16:40Raaf is groot.

Eindelijk is het een keer gelukt om de broers eens leuk op de foto te krijgen! Raaf blij, lachen en Jonah die stil blijft zitten en erg leuk lacht! Het lijkt haast onmogelijk om ze samen op de foto te krijgen en dat alles perfect is, scherpte, flits, lachen/huilen, in de lens kijken, en dan ook nog een beetje een leuke achtergrond. Op dat laatste moet ik dan nog maar even oefenen. Jonah is vaak veel te druk met zijn eigen wereldje. Zo af en toe ziet hij ineens zijn broertje liggen en geeft hij hem spontaan een kusje. En even kietelen en 'toet' op zijn neus drukken, een speentje in zijn mondje proppen en dan gaat hij weer. Verder is hij nog steeds wel bezorgd als Raaf huilt. "mama Raafie huilen! ooohhh, kommamamma". Wat voor mama wel fijn is, is dat hij op het "gjrote bed" vaak lekker even bij mama komt liggen knuffelen. Soms lig ik dan met op iedere schouder een zoon. Wat een rijkdom!

Jonah heeft iedere donderdag de grootste lol met onze hulp Anita en laat zijn haren elke week "zuiwgen". En de manier waarop hij het woordje uitspreekt! met zo'n heel zuinig mondje, super. Hij gaat zo ontzettend lekker praten, je kunt er af en toe geen speld tussen krijgen. Er komt met de week meer en meer bij. Die peutergroep doet hem echt goed. Iedere keer als ik hem op kom halen is hij zo lekker aan het buiten spelen. En honderduit praten over wat hij allemaal gedaan heeft. Je kunt hem nu ook gewoon vragen wat hij allemaal gedaan heeft en met wie hij gespeeld heeft. Alleen antwoord hij vaak volmondig "ja!" of "nee" met de juiste intonatie, maar of het echt het juiste antwoord is valt te bezien.

Via een internetforum kregen we de tip van de geweldige houten treintafel van Bart Smit voor 19 euro, en voor 3 euro werd hij thuis bezorgd. Jonah vindt het helemaal super en speelt er iedere dag mee. Het leek mij wel een goed idee als hij wat meer speelgoed kreeg Nou ja, meer speelgoed waar hij langer mee kan spelen, en uiteindelijk ook zelfstandig mee zal gaan spelen. Zo heeft Raaf ook een mooi kraamkado gekregen, waar Jonah nu vast mee mag spelen. De Aquaplay, een waterbaan met pompjes en sluizen. Heerlijk voor de zomer, lekker spetteren en spelen.

Soms duurt het even voordat mama klaar is met voeden terwijl Maurice en Jonah al in de startblokken stonden om te vertrekken. Dan is het leuk om de auto even te verkennen. Nadeel is wel dat hij nu iedere keer vraagt of hij op mama's plek mag zitten (papa's plek is bij ons immers achter het aanrecht). Maar gelukkig accepteert hij ook nog wel eens iets. Want tjonge jonge, het is wel echt de peuterpubertijd hoor.

Zie hier de neefjes op moederdag bij oma in de box! Van links naar rechts: Daniel 10 dagen, Rafael 7 weken, Yoran 7,5 week. Wat is zo'n klein baby'tje toch waanzinnig klein. Ik kan er nu gewoon emotioneel van worden. Het komt misschien nooit meer terug, zo'n lief klein babietje. Raaf is al zo'n beer! Hij is natuurlijk nooit zo klein geweest als Daniel, maar hij groeit ook nog eens zo ontzettend snel! We waren vorige week weer bij het Consternatie Buro. Rafael moest zijn eerste twee prikken, hij heeft duidelijk gezegd dat hij dat niet leuk vond. Ik vrees dat het niet gaat helpen. En het wegen was weer even schrikken voor mama. Mijn god, hij weegt gewoon al 6325 gram! Jonah woog met 2 maanden 5850gram, en was ook 60 cm. We kregen nog wel wat huiswerk mee. Raaf moet meer op zijn buik gelegd worden en hij heeft nu al een lichte voorkeurskant. Hij wilde de mevrouw daar niet volgen. Dus de andere kant moeten we nu stimuleren. En hem wat vaker aan zijn schouders omhoog trekken.

Pappa doet het wel even voor. We hebben een kleine achterstand opgelopen, omdat ik merkte dat het de eerste weken allemaal wat gevoelig was met zijn sleutelbeentje. Nogstteds merk je dat hij het niet prettig vindt om op een bepaalde manier opgepakt te worden, dan huilt hij even fel en kort. Dat doet is anders niet op die manier. Overigens gaan de nachten ietsjes beter hier. (Vandaar weer de energie voor een nieuw log!) Het is nu 2 nachten achter elkaar om kwart voor 4 - 4 uur pas de eerste keer na de late avondvoeding. Dat scheelt mij dus een extra lange eerste slaap. Gister kwam hij daarna helaas weer om 5:15, omdat hij te weinig gedronken had, dus vannacht heb ik extra veel moeite gedaan om hem wakker genoeg te krijgen voor borst nummer 2. Dat lukte. Helaas is Jonah er dus veel bedrevener in om Raaf wakker te maken. En jammer genoeg was het al om 6 uur... Ik denk echt dat hij anders wel tot half 7 op zijn minst zou hebben geslapen.   

We hebben veel leuke kado's gekregen, een shirtje met zijn naam, een romper met zijn initialen, en Van Betty kregen we een wel heel bijzonder kraamkado! Ons geboortekaartje verwerkt als houten muziekdoosje. Wat een leuk idee. Erg mooi geworden, je kunt het ook echt openklappen als een kaartje. Van mijn collega's kregen we een schitterend glas in lood raampje van een ooievaar met zijn geboorte gegevens erop. Ontzettend origineel! Daar gaan we een mooi plekje voor het raam voor verzinnen. 

Raaf lijkt op zoek te zijn naar zijn duim, en met veel hulp vindt hij hem, want zonder hulp blijft de duim verstopt in zijn knuistje. Jammer dat die ene foto van het duimpje net weer onscherp is. Ach ja, moeders heeft normaal altijd de camera vast, dus vader krijgt geen kans om te oefenen. Ik ben me overigens aan het orienteren op een nieuwe camera. Spannend. Wordt het een spiegelreflex, of een tussenmaat?

Als dit geen blauwe ogen zijn, weet ik het niet meer. Volgens mij blijven ze echt blauw! Wat zou dat bijzonder zijn. Ze zijn nu in elk geval knalblauw. En dan dat rooie haar erbij, net als toen bij Jonah staat het vanzelf omhoog. We hebben bij wijze van spreke gel nodig om het naar beneden te krijgen. Een heel grappig gezicht is het dansen van zijn haar. In zijn pony zit een plukje dat vast zit op zijn fontanel. Je kunt zijn hartslag zien kloppen omdat zijn haren op het ritme van het hart mee gaan. Handig, maar vooral erg geestig. Normaal hebben baby's natuurlijk niet zulk lang haar en zie je dat nooit. Op de laatste foto zit Raafje in de draagzak bij papa, en kijk hem eens lief naar papa lachen?! Daar smelt een moederhart van!

- default - zes reacties / No trackbacks - § ¶

09 Mei 07 - 23:02Consternatieburo - Deel 2

We hadden natuurlijk al lang en breed kennis gemaakt met Consternatie Buro. Maar vorige week mochten we voor het eerst met Rafael er naar toe. En ik was zo slim om een dubbele afspraak te maken, dat leek me efficient. Anders zou ik deze maand 3 keer moeten. Maar twee kinderen aan en uitkleden en laten bewerken door de CBarts, nee, dat doe ik niet meer. God zij dank had het CB zelf de afspraak van 3 mei naar 4 mei verzet, en dat was een papadag. En anders had ik alleen met twee kinderen erheen gemoeten.... Hoe kon ik ooit bedenken dat het 'handig' was om een dubbele afspraak te maken?

Het begon al bij de deur. We wilden naar binnen, maar Jonah draaide zich gelijk weer om, luid roepend: "buiten!" en zie die bui maar eens te keren... Met wat speeltjes konden we hem aardig afleiden. Rafael protesteerde ook gelijk, maar ja, hij moest toch echt gewogen worden. En wat denk je... was hij bij de geboorte nog 4300 gram, nu 5 weken later is hij 5600gram! Wow! Die groeit dus 250 gram per week! Het meten was ook al zo fraai. Bij de geboorte geschat op 52cm, en nu maarliefst 59,5cm!!! Grappig is dat Rafael nu al bovenin de groeicurve zit, op het nivo van een 3 a 4 maanden oude baby die binnen de marges, maar tegen de onderste lijn zit. Wat zit er in mijn borsten? Iets dat er in de normale was in elk geval niet meer uitgaat zonder de vlekken te bewerken!

Na het stressmoment besloot Raaf lekker te gaan slapen. Dus toen maar Jonah wegen en meten. Jonah is al groot dus mag tegen een Nijntjelat staan, maar ja, Jonah is ook 2, dus dat wil hij niet... Het werd een huilpartij en onder dwang hebben we gezien dat hij keurig op de middenlijn 89cm meet. Wegen gebeurt bij dreumessen op zo'n grote weegschaal waar je op mag staan. Nou nee hoor, daar had meneer ook geen zin in. Dan maar samen met papa en dan papa zonder Jonah en een mooie aftreksom vertelde ons dat Jonah 13,2 kilo weegt. Dat is wederom netjes op de middenlijn.

Enfin, de kamer van de arts in. Een beetje een tuttige maar lieve dame die niet helemaal goed wist hoe ze met Jonah om moest gaan helaas. Weer gehuil. Dus hartje luisteren wilde niet werken. Ogen kijken met een lampje ook al niet, tja, je bent 2 he... Dan maar een toren bouwen van 6 blokjes uit een bakje. Nou, wij hielden ons hart al vast... Maar wat denk je? Hij stapelde ze zo keurig op elkaar, zo netjes heb ik het zelden gezien... Daarna op een pop lichaamsdelen aanwijzen. Het antwoord op de eerste vraag: " Jonah kun jij de voetjes van de pop aanwijzen" was natuurlijk "nee". Maar gelukkig wilde hij even later wel alles aanwijzen.

Daarna kwam Jonah's favoriete onderdeel. Met de bal spelen. Jonah kun jij deze bal naar mij gooien? (keurig in haar handen, hij gooit echt subliem goed!) Kun je ook schoppen? Tuurlijk, dus dat was allemaal prima. Helaas wilde het linkervoetje vandaag niet meedoen. En we hadden nog zo geoefend... Gelukkig - Jonah was klaar. Nu Raaf uit de doek en neerleggen. Ze wilde hem wel even goed bekijken na mijn verhaal over de 'knak' bij de bevalling. Dus ze deed allemaal dingen met hem die ik al die weken zorgvuldig vermeden heb. En ach mijn arme schatje, wat moest hij ervan huilen! Het deed hem blijkbaar nog steeds zeer. Helaas is hij er de hele avond van slag van geweest. Hij moest echt veel meer huilen dan normaal bij oppakken en wegleggen.

Ze kon dus ook niet zijn hartje luisteren en zijn oogjes bekijken. Hij was zo overstuur. Dat moet over 2 weken opnieuw als hij de prikken krijgt. Verder legde ze hem op zijn buik neer, en even dacht ik dat hij naar me toe kwam tijgeren. Wegwezen bij dat mens. Zodra ze een vinger op hem legde schreeuwde hij het uit. Helaas. Maar ja, zijn grote broer had de toon al gezet.

Gelukkig was er niks vreemds op het eerste gehoor en omdat hij zo goed drinkt en er prima uit ziet, geen zorgen. (As if).
We hebben het weer gehad. En tjee, volgende keer gelukkig alleen met Raaf, maar wel weer prikken dan. Zucht! Wat een gedoe. Klotsende oksels zeg maar. VAndaag was weer zo'n spannende dag. Ik had me opgegeven om mee te gaan met het jaarlijks uitje van de creche. We gingen met de peutergroep naar de Geitenboerderij in het Amsterdamse bos. Het was even druk, maar RAaf heeft zich prima gehouden op mijn buik, ik heb goed kunnen voeden daar, terwijl andere mama's op Jonah letten. En al met al was het gewoon erg goed gegaan, dat geeft de burger moed. Want ik blijk best een angsthaas te zijn voor dit soort logistiek ingewikkelde uitstapjes. Daarom is het goed om zo af en toe te ervaren dat het ook goed kan gaan.

En het was ook erg leuk. De peuters mochten de kleine geitjes een flesje melk geven. Ik kon Jonah nog net tegenhouden toen hij de fles aan zijn mond wilde zetten. De geitjes hadden helaas niet zo'n dorst. Maar uiteindelijk kon Jonah zijn flesje wel slijten bij een grotere geit. En daarna was het tijd voor de speeltuin - eigenlijk veel leuker. Er was ook een oude tractor. Wat een groot stuur!

Maandag was Mel nog even langs met Yoran, wat is die ook gegroeid zeg! Zoveel schelen ze nu niet meer. Leuk om ze nog even in de Fatboy op het schapenvachtje te leggen. Ik heb Mel de Bakerzak laten zien en Yoran er even ingelegd, en wonderwel begon hij meteen een uiltje te knappen. Ze leent hem nu even, om te zien of het voor hem net zo goed werkt als voor onze Rooie Raaf.

Wat een prachtig Rugby shirtje hebben we uit Zuid Afrika gekregen van Sandra, als dank voor het lenen van onze Sack-'n-Seat. We kregen ook nog een romper voor Raaf, maar die is gelukkig nog even te groot. Pffft, is weer eens wat anders

- default - zes reacties / No trackbacks - § ¶