27 Oktober 07 - 21:43Texel - deel 2
Ach hoe zoet! En wat een genot kan het zijn, als Jonah de grote broer uithangt. Een genot voor mama dan, want hier gaat mijn moederhart wat sneller door kloppen hoor. Gelukkig zijn er steeds meer van dit soort momenten. Leek het in het begin zo te zijn dat de aanwezigheid van zijn broertje Jonah koud liet, nu komt hij zich steeds vaker even bemoeien met Raafje. Hij mag helaas erg weinig van hem. Pffft, een harde leerschool hoor. Maar Raaf wordt in elk geval gehard door Jonah. Gelukkig weet hij niet beter.
Gelukkig gaat het met de borstvoeding nog steeds prima. Dit zijn
natuurlijk foto's van eind augustus (waar blijft de tijd!) maar
onderhand is Raaf alweer 7 maanden. We zijn dus zoetjes aan
begonnen met het bijvoeden. Alleen als kennismaking hoor, borstvoeding
blijft nummer 1, de hapjes zijn om smaakjes en de consistentie van eten
te leren kennen. We doen het wederom a la Rapley. (De baby heeft zelf
de leiding, hij bepaalt zelf hoeveel hij eet. Alles wordt ongepureerd
aangeboden, in vuistgrote stukken. Later zeker meer hierover, want ik
heb gerust nog wat foto's gemaakt van zijn eerste hapjes. En we kunnen reeds vermelden dat Rafie zijn eerste 2 tandjes heeft! Met 7 maanden precies brak tandje 1 linksonder door en twee dagen later rechtsonder nummer 2! Hij kwijlt niet, heeft geen tandenpoep, en is maar iets mopperiger dan normaal. Het blijft een schatje. Zo lief, zo blij. Altijd lachen. Hij was vorige week wat ziekjes en had flink wat koorts en nog deed hij zijn uiterste best te lachen. (Grappige overeenkomst: Jonah was ook precies 7 maanden met zijn eerste tandje, en ook al heel snel volgde nummer 2. Maar groot verschil: Jonah deed toen ook al stapjes tussen mijn handen 
Raaf staat nog niet eens op je schoot. Hij heeft twee van die dikke plumpudding beentjes die niet van plan zijn recht te blijven staan. Rollen kan hij, maar hij ziet er nog altijd niet de noodzaak van in.
Op Texel zijn we uiteraard gaan kijken naar Robbie. Robbie is de grote vriend van Pingu en dus van Jonah. Wat een feest was dat. Jonah ging helemaal uit zijn dak bij het zien van de zeehonden. Hij was zo enthousiast dat hij zelfs een standje kreeg. Tijdens het voeren kwamen de (blinde) zeehonden op de rand van het bassin om de vissen in ontvangst te nemen. Jonah schroomde niet en aaide vlug zijn vriend. En door de microfoon hoorde ik opeens dat "ook die kleine jonge man zijn handjes thuis moest houden als hij er nog wat mee wilde doen later..." Oeps. En mama maar foto's maken, ik heb het helemaal niet zien gebeuren. Maar je ziet nog een reepje Jonah links op deze foto. En het vermanende vingertje van de verzorger.
Bij het huisje waren ook 4 fietsen, waarvan 1 met achterzitje. Volgens
mij heb ik ook nog in zo'n stoeltje gezeten. Geen CE-keurmerk, maar het voldeed prima.
Jonah vond het ook leuk om achterop te zitten. Lekker kijken naar zijn
schaduw op de grond. En dan in het donkere bos fietsen, de kabouters
roepen: "Zijn jullie nou?????" Het heeft wel indruk op hem gemaakt want
hij vindt het bos nog steeds erg fascinerend, vooral als het donker
wordt. Dan kan hij zijn lol op, want de dagen worden weer langer. Het
is nu dan ook donker als Maurice de kindjes naar het KDV brengt. Vanaf
1 januari 2008 wordt het nog donkerder, althans, ze gaan eerder open.
En later dicht, niet meer om 17:30 maar om 18:30. Dan kan ik
eventueel wat langer overwerken. Niet dat ik daar nou zo naar uitkijk,
maar het is ook wel eens aardig om wat langer te blijven en niet altijd
maar op de wip te zitten om de kindjes te moeten gaan halen.
Natuurlijk moest Jonah hier even met de walvis poseren. Die speelt dagelijks wel een rol in zijn leven. We hebben uiteraard alle boeken zo'n beetje in huis gehaald. Verder liggen er meerdere walvis-knuffels in zijn kamer en in zijn bed. En zo af en toe krijgen we nog eens wat kleding met een walvis erop. Altijd leuk, het hoort bij hem.
Hieronder de twee Deryan bedjes. Raaf heeft de hele vakantie in zo'n uitklapbedje geslapen, ideaal. In een seconde staat ie. En het weegt niks. De eerste dag nog bij ons op de kamer, maar daar kwamen we snel van terug. Wat een herrie maakt dat kind. Geen gehuil hoor, gewoon geluidjes. Gemurmel, kreuntjes, steuntjes, smakjes, kortom babywerk zeg maar. Ik kan er niet van slapen. Dus na de laatste voeding tilde ik hem met bedje en al naar de woonkamer. En zo ging het prima.
Hij vond het vliegeren machtig interessant. Wilde per se het vliegertouw vasthouden
,
dus Maurice heeft dat slim opgelost door een 2e touw aan zijn touw vast
te maken. Want zie het maar eens te weigeren. Pfffft, hij kan me toch
een partij moeilijk gaan doen. En soms is het dan wijsheid om hem
zogenaamd zijn zin te geven. Het scheelt een hoop strijd. Zo af en toe heb je
gewoon even geen zin in verantwoord vast te houden aan je principes. Zo werkt
dat nou eenmaal met peuterpubers. Ach, het is een fase he? Zoals forumvriendin Linda schreef: "Gelukkig, een
fase! Halleluja, ik weet niet wie dat van die fases bedacht heeft. Maar
het is briljant: zit je er bijna doorheen, dan blijkt dat het "gewoon
weer een fase is" en dat er dus een eind aan komt!"
- default - twee reacties / No trackbacks - § ¶
